بایگانی نوشته‌ها

در دهه‌ای زندگی می‌کنیم که ادبیات، اقتصاد و فناوری دیجیتال به صورت هم‌افزا جهان را دگرگون ساخته‌اند؛ اما در فضای دانشگاهی و حکمرانی دولتی ایران، سایه سنگین نظریه‌ها و چارچوب‌های متعلق به دهه ۷۰ میلادی و نهایتاً ۲۰۰۰ همچنان حکمفرماست. این ادبیات رسمی به تحولات اخیر بی‌اعتنا مانده و عمدتاً در دانشگاه‌ها و برنامه‌های آموزشی کشورهای نظیر ایران، تدریس نمی‌شود یا اگر می‌شود صرفاً به عنوان بحث‌هایی تجمیعی و غیرکاربردی مطرح است.در شرایطی که دولت‌ها و نظام‌های حکمرانی چون ایران میان مدیریت دولتی کهنه‌مدل و مدل‌های حکمرانی دیجیتال نیمه شکل گرفته، سردرگم‌اند، شاهدیم مهم‌ترین زیرساخت‌های کلیدی مثل اینترنت فاقد نهاد صاحب‌اختیار و مسئولیت‌پذیر است و هر زمان فضای مجازی دستخوش بحران امنیتی شود، رویه‌های حکمرانی از کنترل دولت خارج و به بازی امنیتی بدل می‌گردد.